Van langdurig depressief naar een tevreden en gelukkig mens.

De vrouw in dit verhaal, toen behoorlijk depressief kwam vanaf maart 2017 een aantal jaren met enige regelmaat bij mij. Toen ze de eerste keer kwam vertelde ze me dat ze al 25 jaar antidepressiva slikte. Tevens had ze regelmatig last van paniek- en angstaanvallen. Die doken ook op gedurende de eerste jaren die ze bij mij kwam. Ik vroeg haar een aantal dagen geleden hoe het nu met haar ging. We hebben elkaar niet meer gezien sinds deze zomer.

Haar antwoord: ‘Weet je nog dat ik de laatste keer dat ik bij je was zei: ‘Deze behandeling kan me wel eens veel opleveren’. Dat heeft het zeker. Ik had eerder immers de energetische beklemmende band met mijn vader al losgelaten en na jouw laatste behandeling heb ik de (minder) energetische beklemmende band met mijn moeder aangepakt. Het heeft wel een aantal maanden geduurd, maar het gaat nu goed. Ik kan rustig stellen dat ik voor 90% geen blokkades meer voel. De energie stroomt in mijn lichaam. Natuurlijk kom ik mijn valkuilen tegen, maar ik ben me er eerder bewust van en ik weet waar dit vandaan komt.

Tot nu toe ben ik na juni niet meer naar beneden getrokken de depressie in. Ik voel me vaak blij en ik voel me heel vaak vredig en gelukkig.

Je hebt me eens een formulier meegeven met de 3 cirkels, waarin in de kleinste cirkel ‘liefde, vrede, vreugde enz.’ staat. Ik kijk er regelmatig naar en dan denk ik ‘ik heb de kleinste cirkel bereikt’. Mijn pure zelf. En ik leer steeds beter om daar naar toe te gaan wanneer ik in een denkpatroon zit, die ik niet wil. Ik ben er van overtuigd dat mijn depressies z’n oorsprong vinden in de disbalans van het familie systeem. Ik las een artikel over dit onderwerp van Isabelle Hofstra. Daar herken ik zoveel in. Nu voel ik me vrij en ik luister naar mijn lichaam wat het nodig heeft.

Ik weet ook naar mijn levenspartner toe steeds beter mijn grenzen aan te geven. Dat vond ik heel eng, omdat ik bang was voor zijn reactie. Heel onterecht, maar dit was één van mijn patronen vanuit mijn jeugd. Ik durf nu als mezelf te reageren. Ik merk dat ik nog steeds stapjes zet in mijn zelfontwikkeling en ik krijg thuis hierin ook de ruimte.

Elke morgen begin ik met een meditatie (liefst buiten) en zoek ik ‘de kleinste cirkel’ op. Daar heb ik bijna iedere dag profijt van. Ik heb voor mezelf een structuur in de dag kunnen aanbrengen waarin ik (redelijk) in balans ben met bijna elke middag een uur naar bed. Daar wijk ik niet vaak vanaf, omdat het me goed doet. Uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd.

Ik merk dat ik zelf een heel ander denkpatroon heb ontwikkeld. Ik moet er naar (sommige) anderen toe omdenken dat ik ‘Jip en Janneke’ taal blijf spreken. Ik heb gelukkig ook mensen om me heen die begrijpen wat ik bedoel, omdat ze ook aan zelfontwikkeling doen.

Weet je nog dat ik het gevoel had dat mijn oudste dochter zich voor mij afsloot? Het duurde mij te lang voordat we tot een gesprek kwamen. Ik had er last van. Ik ben in augustus naar hun toe gegaan en ik begon met ‘ik heb behoefte om jullie bij te praten hoe het nú met me gaat. Jullie weten wel hoe het een aantal maanden geleden met mij ging, maar ik denk dat het goed is om jullie bij te praten’. Dat heeft mij en mijn dochter heel goed gedaan. We hebben nu een ontspannen contact. Het contact met mijn jongste dochter is anders, maar ook ontspannen. Ik heb het gevoel dat zij allebei in mijn gezelschap hun zelf zijn. En ik ben dat nu ook. Heerlijk. 

Sietske, ik ben blij dat wij elkaar hebben ontmoet. Soms mis ik onze gesprekken wel. Daar heb ik zoveel aan gehad. Maar gelukkig ben ik nu zover dat ik veel zelf op kan lossen. Ik durf het leven en de toekomst weer aan. Mocht ik het ooit weer moeilijk hebben, kom ik graag bij je terug.’

De blog die hieraan voorafging heb ik eind januari van dit jaar geplaatst: ‘Langdurig depressief’

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *