Categorieën
Blog

Van angst naar Zelfrespect

Van angst naar Zelfrespect

 

Zij, een volwassen vrouw, heeft erg veel last van stress en angsten geeft ze de eerste keer aan. Ze wordt de laatste tijd zelfs angstig wakker. En dan moet de dag nog beginnen. Ze kan heel snel geraakt zijn en zich minderwaardig voelen. Het gevoel hebben dat ze er niet toe doet. Vaak zit ze ook op zichzelf te foeteren. Ze heeft altijd het gevoel gehad dat ze niet gewenst was, tot op de dag van vandaag.
Haar moeder was erg afstandelijk in haar jeugd, kan ze zich herinneren. Hier heeft ze weinig liefde van ontvangen. Ze was naar de kinderen erg claimend toe en kon behoorlijk manipuleren.
Haar vader is overleden toen ze nog een jonge meid was. Haar is min of meer de schuld aan zijn dood in de schoenen geschoven door een gebeurtenis kort voor zijn overlijden waar zij duidelijk mee te maken had. Deze schuld draagt ze nog altijd met zich mee.
Kort samengevat, haar grote thema’s zijn angst, stress en schuldgevoel.

Zodra ik begin met behandelen middels de cranio, voel en zie ik een klein meisje wat zich helemaal opgerold heeft. Ze maakt zich zo klein en onzichtbaar mogelijk. Ze neemt haar ruimte helemaal niet in. Dit is vermoedelijk haar patroon geworden.

Terwijl ik langer aan de voeten blijf (vaak mijn startpositie), en mijzelf helemaal de ruimte geef, tevens in mijzelf een gevoel van liefde en rust laat uitbreiden, merk ik dat zij meer in haar lijf zakt en iets meer ontspannen wordt.
Als ik mijn handen verplaats naar haar hartregio komt er heel veel in beroering maar er ontstaat ook hier rust. Terwijl ik hier bezig ben, komt er ook in de keelregio veel in beweging. Laat ik hierbij even vermelden dat ze bij de anamnese aangaf ook last te hebben gehad van de schildklier. Dat heeft altijd te maken met het recht van spreken, of altijd iets hebben moeten slikken. Ik laat het nu even voor wat het is.

Bij het hoofd doe ik een techniek waarbij ik haar in eerste instantie niet eens aanraak, maar toch gebeurt er weer veel in haar keelgebied. Ik merk dat er via mijn handen veel ‘lading’ wordt afgevoerd. Dit duurt best lang. Als ik mijn handen dan onder haar achterhoofd plaats, voel ik in haar ‘fluid body’ een trilling van angst zitten. Dat is niet in één keer weg te krijgen, maar vandaag lukt het al om in de fluid body rust te creeren.
Dat heeft aan de ene kant met mijn aanwezigheid te maken, die niet overweldigend en manipulerend is. Maar juist liefdevol, zacht en geborgenheid schenkend. Zonder wat te willen of te forceren. Bij haar is gelukkig ook een toon van vertrouwen en openheid naar mij toe. Pas dan kan dit ontstaan.

Dan voel ik dat het genoeg is voor de eerste keer, en sluit af aan de voeten. Ook om te voelen hoe nu de stand van zaken is. En jawel, ze heeft al veel meer haar ruimte ingenomen.
Belangrijk was deze eerst keer om dat hele tere deel van ons, de ‘fluid body’, wat al in het moederlijf ontstaat, te laten ontkrampen. Op haar tijd en tempo. Niks overhaast.

In de daaropvolgende behandelingen benadrukte ik zichzelf niet meer naar beneden halen. Gaandeweg durfde ze beter grenzen te stellen en voelde ze veel beter waar ZIJ behoefte aan had. Haar zelfvertrouwen nam toe. De angst was na een aantal behandelingen helemaal over.
Zij realiseerde zich dat ze naar haar moeder en andere mensen toe lange tijd een ‘gever’ was. Zich altijd ging aanpassen. Er kwam een balans in het geven en nemen. In een verder stadium ben ik uitvoeriger met het innerlijke kind bezig geweest.

Om zich geliefd, geborgen en vooral welkom te voelen op moeder Aarde.

Deel deze informatie:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *