Heling van binnen naar buiten

In dit artikel beschrijf ik het krachtige resultaat van ‘heling van binnen naar buiten’. De meeste ‘helingen’ gebeuren toch nog van buiten naar binnen, zowel binnen de reguliere zorg, als ook bij een heleboel complementaire therapievormen. Daar is soms iets voor te zeggen, en toch is het dan helemaal niet verkeerd er juist een therapievorm naast te zetten die diep van binnenuit aan het helen gaat.

Heling van binnen naar buiten houdt voor mij oa in, op celniveau te helen, maar ook in de energetische lichamen, die uiteindelijk het fysieke lichaam aansturen.

Van nature is een lichaam al geneigd van binnen naar buiten te werken. Ziekte/ongemak verlaat het lichaam van boven naar beneden, van de meest vitale organen naar de minder vitale organen en van binnen naar buiten. Als er een gelegenheid tot ‘heling’ wordt aangeboden, zal het lichaam hier gretig gebruik van maken. Griep heeft in die zin, een reinigende functie en moet niet onderdrukt worden.

Ik geef een voorbeeld uit de praktijk zodat het duidelijker wordt. Het is alweer 4 jaar geleden dat ik een vrouw onder behandeling kreeg met het ziektebeeld Sarcoidose. Dit is een aandoening waarbij in diverse organen, spieren, maar ook hersenen ‘verbindweefseling’ kan optreden. Al het weefsel wordt steeds meer rigide, de organen kunnen minder goed functioneren en het gaat vaak gepaard met de nodige pijn. Deze mevrouw had het vrijwel overal te zitten, dwz in heel veel spieren, in haar hoofd, de longen en in haar buikorganen. Een ontzettend lastige aandoening. Zij werd behandeld met fysiotherapie om de beweeglijkheid in de gewrichten zoveel mogelijk te garanderen.

Tijdens de behandeling begeleidde ik haar in een diepe ontspanning. Zelf zorgde ik er voor goed geaard te blijven, mijn focus neutraal te houden, geen verwachtingen te plegen, en voelde én ‘luisterde’ ik wat ik door kreeg. Meestal krijg ik al snel van het lichaam een soort ‘beeld’ of ‘gevoel’ of beide door. Dit keer was het een duidelijk beeld en ik voelde dat dit betrekking had op de toestand van haar cellen. Ik kreeg een ijzeren hekwerk te zien, wat symbool stond voor de verbinding van de cellen onder elkaar. Verre van soepel, verre van ademend, uitermate hard en star met elkaar verbonden. Elke vorm van beweeglijkheid ondermijnend. Daarna liet ik dit beeld weer los, voelde hoe ik er zelf bij zat, controleerde mijn eigen hartslag en ademhaling. Als er bij mij enige vorm van onrust is, ga ik dit heel bewust reguleren, wetende dat de persoon die voor mij ligt, mij volgt.

Tegelijkertijd, zonder dat ik er met mijn mind een oplossing voor hoef te bedenken, geef ik het lichaam de tijd én de ruimte om ‘zijn ding te doen’. Ik geef de ‘holding’. Het lichaam weet wat het nodig heeft, en ik wacht op een impuls om van positie te veranderen, of ben getuige van de geleidelijke verandering. Met mijn focus blijf ik niet bovenop het gebeuren, ik verruim mijn bewustzijn en geef veel ruimte.

Op een gegeven moment voelde ik, dat het ‘ijzeren hekwerk’ veranderde van vorm. Het werd een soort ‘kauwgom’, nog wel een vaste structuur, maar het kreeg veel meer flexibiliteit. Dit liet ik een tijdlang gebeuren.

Diep van binnen voelde ik dat de oorzaak van dit ingewikkelde ziektebeeld in de vroegste jeugd lag. Daarom ging ik me haar voorstellen als een kleine baby, die ik al dobberend vasthield in een warm badje. Heel sterk voelde ik de behoefte haar heel veel liefde, koestering en geborgenheid te geven vanuit al mijn vezels. Vooral ook het gevoel door te geven, dat ze erg welkom is op aarde. Vanuit mijn verruimde hartbewustzijn en mijn innerlijke oog liet ik deze begrippen in woorden en gevoelens in grote hoeveelheden ‘in het veld’ stromen. Behoorlijk lang, tot ik merkte dat ‘het veld’ er helemaal mee verzadigd was.

Na de behandeling openbaarde ze me, dat ze eigenlijk ‘niet gewenst’ was als kind. Het ‘niet-gewenst-zijn’ had bij haar een sterk innerlijk conflict veroorzaakt, en kan dus op enig moment tot een destructieve ziekte leiden. Er kwam heel veel verdriet los, pijn, die ze haar leven al met zich had meegedragen.

Elke keer merk ik weer, dat het ‘van levensbelang’ is, om een gevoel van welkom zijn, van geliefd zijn, weer in je lichaamsbewustzijn te re-integreren. Beter laat dan nooit.

De keer erop vertelde ze mij, dat ze na de eerste behandeling, sinds een periode van ca. 20 jaar, weer eens op een normale ontspannende manier kon zitten.

De ziekte was overigens niet over, en zal ook niet gebeuren. Het had zich téveel in het fysieke lichaam vastgezet. Wat er oa toe had geleid, dat ze een stoma nodig had. Net in die periode leidde dat tot heel veel problemen, en zouden er operaties volgen….

Toch bijzonder…. In een veel vroeger stadium van het zich manifesteren van dit ziektebeeld, was haar misschien veel ellende bespaard gebleven….Wie weet, gaat men geleidelijk meer gebruik van maken van de boeiende en verdiepende behandelvorm die craniosacraaltherapie is.

Stel een vraag:

Meer weten? Je kunt hier jouw vraag stellen in een persoonlijk bericht.