Archive for the ‘Blog’ Category

Ruimte

woensdag, oktober 23rd, 2019

RUIMTE ……

Als ze de eerste keer onder behandeling komt geeft ze aan dat ze gedreven wordt door angst. Vanuit angst neemt ze besluiten. Ze ziet overal apen en beren op de weg. Dit leidt af en toe tot paniekaanvallen. Hierdoor heeft ze continu veel stress in haar lijf. Bij het wakker worden ’s ochtends is haar eerste gedachte: ‘Oh, wat was er vandaag ook maar weer?’ Er is altijd een sluimerend gevoel van angst of depressiviteit aanwezig.
Zoals meestal vraag ik uitvoerig naar de eerste levensjaren. Ze geeft aan dat de thuissituatie niet erg fijn was, het voelde niet veilig aan. In haar beleving zijn zij en haar zussen op een bepaalde manier emotioneel beschadigd. De moeder heeft wel eens aangegeven dat zij de kinderen liever niet had gehad. Daar kwam het op neer. Daar kwam bij dat mijn client een sterk verantwoordelijkheids- gevoel bezat, en voor haar gevoel voor haar zussen de wind uit de zeilen moest houden. Zo voelde ze niet wat haar eigen wensen, verlangens en behoeftes waren.

Met de cranio én gesprekken heb ik haar 4 keer behandeld. Haar onverwerkte emoties bevrijd, haar laten ontstressen, haar systeem én haar emotionele lichaam gereset.
Haar laten voelen dat er altijd voldoende veiligheid, geborgenheid en liefde voor haar is. En dit in haar systeem ‘ingegoten’ ahw. Ook heel specifiek met haar ‘innerlijke kind’ bezig geweest. Deze laten ‘bemoederen’ door haar eigen volwassen ik.

Vandaag kwam ze voor de 5e keer. Ze is dezelfde vrouw niet meer. Ze oogt veel meer ontspannen en zacht. Ze geeft aan dat er in haar RUIMTE is ontstaan. Voor haar een nieuw gevoel. Ze realiseerde zich dat ze haar hele leven continu ‘onder stroom’ stond. Ze hield alles onder controle, uit een soort overlevingsinstinct, wat veel spanningen opriep. Fysiek en geestelijk.

Nu dat weg is wordt ze ‘s ochtends blijer en relaxter wakker. Er komt nu bij haar een verlangen los naar gezien en gehoord worden. Een verlangen naar erkenning, maar dan op een volwassen manier. Wat een proces! Hier doe ik het voor. Intens dankbaar en blij dat ik dit werk mag doen.

Kwetsbaarheid en kracht

vrijdag, september 27th, 2019

KWETSBAARHEID EN KRACHT

Op de vooravond van mijn 54e verjaardag merk ik dat er zich binnenin mij een verschuiving heeft plaatsgevonden. Een soort paradigmawissel. Ineens zie ik het grotere plaatje. Er komt een grote helderheid over mij heen. Ik heb veel inzichten verkregen en vele oude lagen zijn weggevallen. En dat voelt bijzonder krachtig en goed.
Waar ik me enorm van bewust ben ineens, is het feit dat wij alles al in ons hebben wat we nodig hebben in dit leven en dat we het niet buiten onszelf hoeven te ‘halen’. Een ieder heeft zijn of haar specifieke talenten en gaven waarmee hij of zij al op aarde kwam. Die mag hij/zij zich gewoon weer her-inneren, verfijnen en verdiepen gedurende het leven op aarde. Het zijn jouw talenten, daar weet jijzelf het meest vanaf. En het is de bedoeling dat jij die laat zien aan de wereld.                                                                                                                                                                Tegelijkertijd zijn we allemaal gelijk-waardig, niemand staat in principe boven de ander. De één is bijzonder goed en vaardig in één of ander handwerk, de ander heeft elders kwaliteiten. Alles is goed en alles is nodig.                                                                                                                      Gedurende ons leven komen we van alles en nog wat tegen aan problemen, wrijvingen, conflicten en trauma’s. Het begint al in de familie, daarna op school, op het werk, en in relaties. Dat hoort bij het leven en zijn onze oefenterreinen.
Door tegenslagen en uitdagingen groeien we, worden we sterker en komen we nog dichter bij onszelf. Bij onze kern. De bekende rups die tot een vlinder ontpopt.
Wanneer we in bepaalde fasen van ons leven in zwaar weer terecht komen, voelen we ons kwetsbaar, boos, verdrietig, ontmoedigd, en noem nog maar een aantal van dit soort emoties op. Je komt het allemaal tegen. Het is de kunst om hier niet in te blijven hangen en zeker niet te denken dat dit bij je hoort. Want dat doet het niet. Het zijn hoe dan ook voorbijgaande fasen.                       

In periodes van kwetsbaarheid zijn we op ons zwakst. Kleine kinderen en oude mensen zijn kwetsbaar en hebben daarom onze zorg en bescherming als ook koestering nodig.  Mensen die door moeilijke fasen gaan zijn vaak ook erg kwetsbaar. Ze voelen zich ont-kracht. Ver verwijderd van hun ZIJN.  Ondanks alles kan dit een uiterst zinvolle periode zijn omdat er kennelijk iets dieps geheeld mag worden, of er ontstaat iets nieuws als een soort kiemzaadje. Maar alles wat kwetsbaar is heeft bescherming en koestering nodig, om het tot zijn volle potentiaal te laten groeien. En gewoon ook tijd.

De kunst is tevens om je in zo’n fase niet nog dieper in die kwetsbaarheid te laten duwen dan nodig is. Want hoe kwetsbaarder, hoe afhankelijker je je ook kunt voelen van bepaalde hulpverleners.  Als je in die tijd een gezonde weerbaarheid ontwikkelt kun je deze kwetsbare periode beter uithouden. Alles wat je in zo’n fase in werking zet, om je beter te laten voelen is eigenlijk goed. Dit kan eventueel door te rade te gaan bij je familie, goede vrienden, zeg maar je sociale netwerk. Mocht het ingewikkelder zijn, kun je er voor kiezen om op zoek te gaan naar een goede hulpverlener. Hierbij blijft het erg belangrijk regelmatig bij jezelf te voelen, klopt dit nog voor mij, voelt deze persoon nog goed voor mij. Er is altijd een diep weten in jou waarop je kunt vertrouwen.

En dan…..gaat die kwetsbaarheid op een gegeven moment voorbij, geleidelijk aan. Pas als de mist van de kwetsbaarheid opgetrokken is, staat daar ‘KRACHT’ op je te wachten. Heel simpel. Je had het nog niet gemerkt. Hij stond er al. Het leven heeft je er naar toe geleid.

                                                                       

Dit wou ik even met jullie delen. Ik merk dat ik in een volgende nieuwe fase, een nieuwe cyclus ben beland.

 

Je bent je eigen overtuiging.

dinsdag, augustus 20th, 2019

Je bent je eigen overtuiging

 

Stel je bent een jongetje. Je ouders waren ontzettend blij met je geboorte. Alles zat mee, de omstandigheden waren heel gunstig om een gezin te stichten, en je werd gekoesterd en op handen gedragen door je ouders. Als kind krijg je dan mee, en dat is heel fijn, dat er altijd volop liefde aanwezig is, dat je super welkom bent. Dat je er wel degelijk toe doet. Dit gegeven zit helemaal ingeprent in zijn systeem, en zo’n kind ontwikkelt zich tot een zelfstandige tevreden persoonlijkheid met veel gevoel van eigenwaarde en zelfverzekerdheid. Het gelooft dan ook in zijn eigen kunnen en vertrouwt er bewust en onbewust op dat alles goed zal komen in zijn leven. En dat is dan ook helemaal gebeurd.

Dit jongetje heeft ook een ouder zusje. Dit meisje werd geboren, nog net tijdens de tweede wereldoorlog, in een erg ongunstige situatie. De ouders waren niet getrouwd, moesten trouwen, terwijl de vader eigenlijk naar een werkkamp in Duitsland moest. Hij zat veel ondergedoken. Dus het was erg spannend allemaal en veel dingen moesten stiekem gebeuren.                       

Heel welkom zal dit kindje zich niet gevoeld hebben. De zwangerschap en het eerste levensjaar waren omgeven door spanning, stress en onveiligheid. Bij dit meisje zit dit gegeven diep ingebakken in haar systeem. Dit maakt dat zij later in haar leven veel gevoeliger werd voor stress en depressiviteit en dat heeft ze dan ook ondervonden. Itt haar broer ervoer zij het leven niet als veilig en ondersteunend. Sinds een aantal jaren is ze dementerend geworden.

Iemand die redelijk dicht bij mij in de buurt woont, vertelde me een aantal jaren geleden eens, dat hij zich als kind al voorstelde dat hij later heel rijk zou worden. Dat was zijn grote wens. En het is gebeurd ook. Hij kreeg een groot bedrijf, was voor zijn zestigste al ‘binnen’. Hij geniet nu volop van het leven. Ik gun hem dat overigens.

Zo heb ik mij vaak zitten afvragen, waarom sommige mensen zo succesvol in hun leven lijken te zijn, alles gedaan lijken te krijgen, veel meer van het leven lijken te genieten en anderen zo’n totaal ander leven leiden.

Je zou het ‘De biologie van de overtuiging’ kunnen noemen. Zo vormt je oorsprongsgezin de basis van je leven. Deze is van grote invloed op je gevoel van veiligheid, je zelfvertrouwen en je gevoel van eigenwaarde. Maar ook op je manier van denken en met emoties leren omgaan. Is er een veilige bedding aanwezig, en voldoende ruimte voor persoonlijke ontwikkeling, voor meningsuiting en uitwisselen van gedachten en ideen, dan is dat een vruchtbare bodem voor het verkrijgen van positieve gedachtes en overtuigingen.

                             

Krijgt een kind onvoldoende aandacht en liefde, om wat voor reden dan ook, dan ontwikkelt het kind zich compleet anders. Gebrek aan liefde leidt hoe dan ook tot veel meer stress.

De positie van het kind in het gezin kan ook heel wat uitmaken. De oudsten nemen vaak de verantwoordelijkheid over de jongsten, maar kunnen tegelijkertijd ook in bepaalde situaties wat neerbuigend of juist dominant naar de jongere broertjes en zusjes doen. Zo zullen sommige ‘jongsten’ zich altijd zeker voelen van een grotere broer of zus. Dus dat er altijd iemand is. Andere ‘jongsten’ kregen altijd het idee dat er over hen werd beslist. Er zijn natuurlijk heel veel variaties mogelijk. Maar je oorsprongsgezin en je positie in het gezin zijn van grote invloed.

De meeste mensen hebben hier geen weet van. Hoe bepalend innerlijke overtuigingen zijn. Ze kunnen je maken en breken. En weer gaat het hier om bewustwording. Als de bereidheid er is, en een goed doorzettingsvermogen, wel met behulp van een goede therapeut of coach, kun je deze overtuigingen op het spoor komen. Er is veel tijd, aandacht en liefde voor nodig, maar het kan. Dan gaat het er in eerste instantie gewoon maar om, ze te aanvaarden voor wat ze zijn.

Zoals die innerlijke overtuigingen er gekomen zijn, kunnen ze op een gegeven moment ook omgebogen worden naar positieve affirmaties en overtuigingen. En hierbij gaat het er vooral om dat je dit jezelf toestaat. Dat lijkt heel makkelijk, maar is ontzettend moeilijk. Mensen kunnen best hard zijn voor zichzelf.       

                           

En toch, als je het doorhebt, en je wilt in je leven een positieve vormgeving bewerkstelligen, dan is alles mogelijk. Alles is uiteindelijk een overtuiging of energie.

Een veilige bedding…van levensbelang.

maandag, augustus 19th, 2019

Een veilige bedding….van levensbelang

 

De meeste mensen zullen warme herinneringen hebben aan hun ouderlijk huis. Ze voelden zich er veilig en gekoesterd en kregen de aandacht die nodig was.

Dit is jammer genoeg niet bij iedereen het geval. Ik krijg heel wat mensen in mijn praktijk waarbij die ‘veilige’ bedding op de één of andere manier ver te zoeken was.

Dit kan diverse oorzaken hebben gehad. Er kan sprake zijn geweest van verbaal en/of nonverbaal geweld in het gezin, sexueel of psychisch misbruik (van het kind), drugs of alcoholgebruik bij één of beide ouders, narcistisch of autistisch gedrag bij één van de ouders, het vroegtijdig overlijden van één of beide ouders.                                                                   

Wat ook best vaak voorkomt is dat één van beide ouders veel last heeft of had van depressies of angststoornissen. Dit is op zich natuurlijk niet gewelddadig, maar drukt wel een enorm stempel op het gezin, en daardoor op de ontwikkeling van het kind. De aandacht gaat namelijk vaak naar de zieke persoon. Het kind komt veel te kort en gaat vaak een soort verantwoordelijkheidsgedrag vertonen naar die ouder. Dit behoort echter niet tot de taak van het kind en is op de lange termijn veel te zwaar. Kinderen weten echter niet beter en doen dit vaak onbewust.

  

Mijn ervaring met clienten én mijn eigen persoonlijke ervaring is, dat wanneer er mn bij de moeder van het ouderlijk gezin veel angst of een depressie aanwezig was, dat dit gegeven ook al bestond tijdens de zwangerschap. Hoe vroeger in de ontwikkeling van het kind er sprake is van ‘onveiligheid’, hoe ernstiger de gevolgen op latere leeftijd kunnen zijn.

In een veilige, gewenste en liefdevolle omgeving voelt het kind tijdens de zwangerschap duidelijk de liefde, de koestering en het ‘gewenst-zijn’ van de moeder. Dat maakt dat het nog ongeboren kind zich vrij en onbekommerd kan ontwikkelen. Zet zich dit proces voort in de eerste levensjaren dan is de kans op een persoonlijkheid met veel zelf-liefde, eigenwaarde en zelfverzekerdheid, die later zeker zijn eigen weg in het leven gaat vinden, gegarandeerd.

Als de moeder daarentegen tijdens de zwangerschap veel last heeft van enige vorm van stress, maar mn angst, dan wordt dit één op één aan de onvolgroeide vrucht meegegeven. In de zin van een ‘inprint’ in het zenuwstelsel of  het bloedvatenstelsel.

Bovengenoemde eigenschappen krijgt dit kind dan niet als vanzelfsprekend mee. Zo’n persoon moet er dus zijn hele leven ‘moeite’ voor doen, om iets gedaan te krijgen. Want…..het heeft geleerd en het zit volledig ingebakken in het systeem: liefde ontvangen is niet iets vanzelfsprekends. Het heeft ervaren, dat het eerst liefde ‘hoort’ te geven, te pleasen, iets te doen voor een ander, voordat hij of zij liefde mag ontvangen.                                               

Als het er überhaupt al is. Dat is voor zo’n persoon gedurende zijn of haar leven erg stressvol, en ik krijg vaak te horen, dat er op enig moment ziektebeelden zijn ontstaan. Naast de vaak lastige relaties op de werkvloer en met de partner.                 

De inprint in het zenuwstelsel en bloedvatensysteem maakt dat iemand zelf weer gevoeliger wordt voor stress en dan makkelijker ontvankelijk is voor het krijgen van een ziektebeeld van het zenuwstelsel of  bloedvatensysteem, zoals een burnout, oververmoeidheid, een aandoening van de bloedvaten, het hart, noem maar op.                                                       

Is men dan gedoemd zijn hele leven lang een stressvol bestaan te moeten leiden?

 

Het antwoord is nee. In dit geval valt en staat het met bewustwording.  Jezelf in eerste instantie BEWUST te worden van de bron van het euvel. Door precies na te gaan waar er in je leven en door welke factoren er stress ontstond in je lijf. Door dus helemaal terug te gaan tot de bron. Soms ligt de bron duidelijk bij één van je ouders, en kun je precies het tijdstip aanwijzen. Soms ligt het ingewikkelder, en zou het zomaar een aantal generaties terug kunnen liggen. 

Mbv de wijsheid van het lichaam, waar ik veel gebruik van maak, en een vorm van familieopstellen, daarnaast veel liefdevolle aandacht, het ombuigen van dogma’s en overtuigingen komen we een heel eind. We gaan tenslotte ook na, wat jouw persoonlijke levensles hierin is.

                 

Hoe ingewikkeld een les soms ook mag lijken, je zielewezen geeft je in het leven alle mogelijke tools mee, om dit leven aan te kunnen, om ‘geheeld’ te worden. Om vrede en acceptatie te vinden, liefde voor het leven, en een zeker inzicht dat ook jij er toe doet.        

Na verloop van tijd heb ik toch heel wat mensen de deur uit zien gaan, die ondanks het lastige pakketje wat ze met zich meedroegen, zich toch ontwikkeld hebben tot zelfverzekerde mensen met veel eigenliefde, een geweldig doorzettingsvermogen en power. En veel minder of geen fysieke klachten meer. Of ze hebben manieren gevonden om deze beter te kunnen handelen.

 

 

 

Hoe goed ken je mij? Hoe goed ken ik jou?

donderdag, april 18th, 2019

HOE GOED KEN JE MIJ? HOE GOED KEN IK JOU?

‘Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter dan ik?’

Dit is het begin van een prachtig nummer van Trijntje Oosterhuis. Het liedje laat veel aan de verbeelding over, maar waar het in essentie om gaat volgens mij is….in hoeverre kennen wij onze medemens werkelijk? En dan echt…zonder al die maskers en helemaal los van onze (voor)oordelen. Dat vergt namelijk moed, mensenkennis en hele zuivere perceptie.

Heb je je ooit gerealiseerd dat wij gedurende ons leven vele maskers, oordelen en muurtjes hebben opgebouwd, waardoor en waarlangs wij naar de wereld kijken? Het beeld hoe wij naar de wereld kijken is altijd gekleurd, nooit volgens de absolute waarheid.

Ook naar onszelf kijken we door een bepaalde bril. Door opgedane trauma’s, gebeurtenissen maar ook opgelegde of verkregen overtuigingen. Het oordeel naar onszelf toe is zo nodig nog strenger en meedogenlozer dan hoe we tegen een ander aankijken.

Bij een meditatie in het afgelopen weekend moesten we in eerste instantie alle eigenschappen naar ons toe laten komen, die we afschuwelijk vinden aan onszelf. Dit ging weliswaar met enige schroom maar toch vrij gemakkelijk.
Vervolgens gingen we opnieuw in een meditatie, en dit keer werd van ons gevraagd om al die eigenschappen bij je te laten komen, die maken dat je zo zoveel van jezelf houdt. Waarom je jezelf lief vindt. 
Oeps…dit bleek veel moeilijker en heel lastig te zijn.

Raar eigenlijk. Net of is het ‘not done’ om jezelf een geweldige, liefdevolle, creatieve man of vrouw te vinden. Het is ons in onze cultuur aangeleerd om niet over jezelf op te scheppen en ‘maar gewoon’ te doen.
Tegelijkertijd is het heel moeilijk om het hele goede en liefdevolle in onszelf te zien en gewoon aan te nemen. Eigenlijk jammer.

Als we die lading allemaal eens zouden kunnen en durven loslaten…en op een hele zuivere manier naar onszelf zouden durven kijken. 
Zoals kleine kinderen dat nog kunnen. 
Wat voor mooi bijzonder mens zou er dan tevoorschijn komen?
En wat heb jij met jouw fantastische eigenschappen deze wereld dan te bieden?
Want dat is waarop de wereld zit te wachten.
De wereld wordt een stukje mooier mét jou.

Ziekte en bewustzijn.

woensdag, maart 20th, 2019

ZIEKTE EN BEWUSTZIJN.

Wist u dat vrijwel aan elk ziektebeeld een emotioneel conflict voorafgegaan is? Dat kan varieren van enkele weken tot soms zelfs jaren geleden. Het kan te maken hebben met een sterk GEVOEL van wrok, verlies, verdriet, ontbering, grensoverschrijding, of juist een zgn onwenselijkheidsconflict. Het laatste betreft een bep situatie die nog in stand wordt gehouden, bv. een huwelijksrelatie, maar je wilt er heel graag vanaf. Het kan bv ook zijn, dat er diep in je systeem een soort van verbetenheid zit, een gevoel van overal tegen te moeten ‘vechten’, wat maakt dat je lijf altijd in een bep. staat van alertheid is, en er aldoor ontstekingsreacties ontstaan. Soms zijn de onderliggende emoties niet altijd heel duidelijk herkenbaar. Uit een soort van overlevingsstrategie lijken er soms meerdere lagen over elkaar heen te liggen.

Emoties zoals wrok, voortdurende frustratie, of langdurig verdriet, ontstaan omdat er in een bep. basisbehoefte niet is voorzien. De basisbehoefte van iedereen is naast voedsel, water, zuurstof vooral LIEFDE. Er mogen zijn, gewoon zoals je bent, en gezien en gehoord worden. Er toe doen. Bij een groot aantal ontstaat dit al in de jeugd, het kan echter ook later ontstaan. In een huwelijksrelatie of werksituatie kan er gaandeweg een ‘vergiftende’ sfeer zijn ontstaan.

Hoe kan ik jou hierin helpen?

In een gesprek ga ik met jou onderzoeken wat er op dit moment niet goed gaat in je leven. Waar je voor je gevoel telkens tegen moet vechten. Wat jou eigenlijk vergiftigt. Wat jouw energie ondermijnt. Zonder dat iemand het zelf doorheeft, komen in een gesprek vaak bep. woorden terug, die het eigenlijke antwoord al geven. Ik laat jou er echter zelf bewust van worden, want dan leer je er het meest van. Vervolgens draai ik de zaken om. Wat zou je dan wensen in je leven? Wat maakt je gelukkig, waar krijg je energie van? Wat wilde je als kind heel erg graag? Waar was je van nature heel goed in? Ook hierbij laat ik dat hoofdzakelijk over aan de client, zodat hij of zij het steeds duidelijker krijgt waar zijn of haar diepe wensen liggen.

Middels de craniosacraaltherapie kom ik door mijn heldervoelendheid achter andere ongeziene stukken binnenin jezelf. Zo probeer ik een totaalplaatje te krijgen, wat er in feite aan de hand is. Gezamenlijk gaan we vervolgens allerlei emoties en ongewenstheden eruit filteren die er nu niet meer toe doen. En dan begint het hele verwerkings- en loslatingsproces. Na enige tijd, dus na een aantal behandelingen gaan we deze ongewenste emoties vervangen door wenselijke emoties of gevoelens. Geleidelijk aan, met de verkregen inzichten, de bewustwording, en het loslaten, wordt er ook op het fysieke vlak het één en ander zichtbaar aan verandering en herstel. En de nog te nemen stappen voor het ideale plaatje. Je zult zien dat het je veel gezondheid, zelfverzekerdheid en dankbaarheid oplevert.

De wijsheid van het lichaam

woensdag, maart 20th, 2019

DE WIJSHEID VAN HET LICHAAM


Heb je je ooit afgevraagd waar al die strepen bij een zebra voor dienen? Een ranger van het Krügerpark in Zuid-Afrika heeft me dit ooit jaren geleden uitgelegd. Om de roofdieren te misleiden. Wanneer een kudde zebra’s voelt dat er een roofdier in de buurt is, gaan ze op een speciale manier groepsgewijs bij elkaar staan, waardoor het blikveld van het betreffende roofdier helemaal onzuiver en in de war raakt door al die mengelmoes aan strepen. Geinig hè?Zo heeft elk dier hele speciale kenmerken en eigenschappen opdat het zijn functie in de natuur het meest ideaal kan vervullen. Dit is de wijsheid van de natuur.


Een andere wijsheid betreft de 4 seizoenen. Als ging het op commando verschijnen in het voorjaar opeens allerlei bloemetjes van dezelfde soort boven de grond en komen er weer knoppen in de bomen. Allemaal zo rond dezelfde periode en een beetje afhankelijk van de mate van het zonlicht en temperatuur. Toch herhaalt zich dit proces ieder jaar weer. Ook de wijsheid van de natuur.


Zo voltrekken zich in ons eigen lichaam en wezen ook van tijd tot tijd processen, die onderhevig zijn aan een bepaalde wijsheid en timing. Dit noem ik de wijsheid van het lichaam.


Via ons lichaam krijgen wij haarfijn voorgespiegeld wat er zich in ons leven afspeelt, waar wij wellicht moeite mee hebben, waar wij mee worstelen, wat wij proberen los te laten…of wat er getransformeerd mag worden. In die zin is ons lichaam een grote leermeester en heeft oneindig veel geduld met ons. Zodanig dat het bepaalde processen iedere keer blijft herhalen tot we het nut en de betekenis ervan gaan inzien.


Bij mijn behandelingen acht ik het lichaam als uitermate wijs en ben blij om al de informatie die ik krijg toegespeeld. Natuurlijk begin ik elke behandeling met een gesprek om na te gaan hoe het is met diegene en wat zich heeft voorgedaan. Mn wat er zich aan belangrijke veranderingen hebben afgespeeld en of er misschien al enkele wezenlijke inzichten en transformaties zijn geweest. Vaak heb ik hierbij al een sterk gevoel wat er zich achter de klachten afspeelt.


Ik neem datgene zeker mee wat er mij bij het gesprek is meegedeeld. De belangrijkere informatie krijg ik echter via het lichaam zelf. Door het aan te raken. Omdat het lichaam puur, eerlijk en direct is. Een bron van wijsheid. Middels beelden en gevoel krijg ik via het lichaam door waar de persoon op dat moment het meest mee te kampen heeft. Waar de grootste stress zit, de sterkste emotie, de sterkste behoefte, het gebrek aan energie, de overload aan prikkels en noem maar op. Soms klopt dit met datgene wat de client mij daarvoor heeft meegedeeld, soms helemaal niet. Toch neem ik dit laatste als absolute waarheid aan, omdat ik zoals gezegd helemaal geloof in de wijsheid van het lichaam. Ik voel dat het klopt.De persoon oftewel diens ego kan soms de waarheid nog niet helemaal onder ogen zien, of kan er gewoon niet bij. Soms zit ons hoofd ons teveel in de weg of zit er een sterke weerstand in die persoon. Hoe dan ook, dit komt wel bij iedereen voor. Het hoort bij het proces waarin je zit.


Stel je hebt een persoon die tegen een burnout aan zit, of er eigenlijk al helemaal in zit. En deze komt bij mij.Ik maak vaak mee dat de persoon een (aankomende) burnout in eerste instantie gewoon niet accepteert, of er geen weet van heeft, of het bagatelliseert. Terwijl er overduidelijke signalen zijn van oververmoeidheid, slecht slapen, spijsverteringsproblemen, thuis geen fut meer hebben om zelfs de leuke dingen te doen, snel het humeur verliezen en noem maar op.


Zodra ik de persoon op de behandeltafel heb schakel ik mijn mind helemaal uit en ben alleen nog maar luisterende en voelende. Gewoon aanwezig met al mijn aandacht en voelend wat ik doorkrijg via het lichaam. Wat ik in zo’n geval meekrijg is een sterk koudegevoel wat zich of in het hele lijf of in het onderste deel van het lichaam bevindt. Ook een sterk gevoel van ‘te weinig energie’, een soort leegte gevoel en krachteloosheid. Verder merk ik dat het lichaam een sterke behoefte voelt om te resetten, en ik voel vaak een soort orientatiedrang naar de middellijn.


Dit laatste is een oeroude reactie die in ons systeem zit en wat uit de embryo-periode stamt. Na de eerste celdelingen en in-nesteling in de baarmoederwand, begint op een gegeven moment de eerste groei. Dan wordt het eerst een soort verticaal ‘streepje’, van waaruit later zich het zenuwstelsel en het ruggemerg ontwikkelt.Er is dan een soort energetische beweging naar het streepje toe voelbaar, een soort orientatie naar de midden.


De embryo heeft deze energetische ‘orientatie’ naar de middellijn nodig als een soort ijk- en startpunt. Later in ons volwassen leven hebben wij na heftige stress-periodes ook deze ‘energetische reset’, een her-ijken nodig, om gewoon weer overnieuw maar dan naar een verbeterde versie van onszelf te transformeren. Dit is de wijsheid van het lichaam. Het lichaam heeft het beste met ons voor. Daarom veroordeel ik vermoeidheid ook nooit. Schijnbaar heeft het lichaam dit heel erg nodig, als enige mogelijkheid om alles weer te resetten, om alles weer te her-zien, om weer geheel bij onszelf te komen. Het heeft zin.


Tevens krijgt de persoon gedurende de behandelingen inzichten over zijn levensstijl en patronen waaraan hij/zij zo gewend en gehecht is geraakt. Maar wat nu niet meer werkt. Zichzelf wegcijferen kan zo’n patroon zijn, of mensen over je eigen grenzen heen laten gaan bijvoorbeeld.


Mijn ervaring heeft me geleerd, zolang er nog steeds sprake is van vermoeidheidsklachten, slaapstoornissen, spijsverteringsproblemen en/of psychische problemen heeft de echte kanteling in de persoon nog niet plaatsgevonden. Het lichaam is in die zin niet een stoor-factor maar eerder een vriend. Het geeft haarfijn aan waar er nog wrikpunten zitten.
Zo gezien ben ik iedere keer weer geneigd de strategie van het lichaam te volgen, en iedere keer weer te kijken en vooral voelen wat het nodig heeft. Dus niet door te bedenken en gewoon maar doen wat ik denk wat nodig zou zijn voor het lichaam. Maar door te voelen wat het lichaam ten diepste nodig heeft. Omdat ik het lichaam respecteer als een absolute bron van wijsheid.


Namasté!

Hoe kunnen wij bijdragen aan een gezonde Hippocampus?

dinsdag, maart 12th, 2019

HOE KUNNEN WIJ BIJDRAGEN AAN EEN GEZONDE HIPPOCAMPUS?


De Hippocampus (op de foto weergegeven met de kleur rood) is een onderdeel van ons limbische systeem wat zich centraal in onze hersenen bevindt. Ons limbische systeem is dat deel van de hersenen wat verantwoordelijk is voor emotionaliteit en ons herinneringsvermogen.


De Hippocampus is specifiek verantwoordelijk voor onze orientatie in tijd en ruimte en ontwikkelt zich volledig bij een kind tussen de 2 en 3 jaar. Dat gaat ongeveer gelijk op met het ontwikkelen van het spraakvermogen. Vandaar dat een klein kind op deze leeftijd zich ineens realiseert dat hij of zij een ‘ik’ is en heeft, en benoemt zichzelf niet meer met haar of zijn naam.


Ook speelt de Hippocampus een rol bij agressief gedrag en gevoelsuitbarstingen. Tevens bij bewustzijn en motivatie. Bij storingen in de Hippocampus is het vermogen om iets te onthouden verstoord. Nieuw opgedane indrukken kunnen niet worden opgeslagen. Vandaar dat ook de Hippocampus wordt gelinkt aan het ziektebeeld Alzheimer. En dan is dit gebied betroffen bij epileptische aanvallen. Simpelweg omdat het makkelijk kan verkrampen.


Zijn er nu voor het 2e of 3e levensjaar, nog voordat de Hippocampus zich volledig kon ontwikkelen traumatiserende omstandigheden geweest in iemands leven, dan blijven orientatie in tijd en ruimte moeilijk. Er is een subtiel gevoel ontstaan van ‘met mij klopt iets niet’ of…’met de anderen klopt iets niet’. Maar omdat dit ontstaan is voordat het spraakvermogen volledig ontwikkeld was, is dit moeilijk in woorden te vatten. Het blijft dan lastig emoties onder woorden te brengen. Door verschillende interpretaties ontwikkelen zich dan mogelijk verkeerde geloofsovertuigingen, symptomen en ziektebeelden.


In verschillende therapievormen, ook in de mijne, de (biodynamische) craniosacraaltherapie wordt er gewerkt met emoties. Ik laat de client…hoe moeilijk soms ook, de emoties zoveel mogelijk benoemen. Puur door te focussen op de eigen lichaamswaarneming. Door er woorden aan te geven in het hier en nu, wordt de Hippocampus gestimuleerd. En kan de orientatie in tijd en ruimte worden verbeterd. Tevens kunnen angsten, maar ook pijn en verdriet onder ogen worden gezien. Ze krijgen bestaansrecht en de ruimte. Ze mogen worden omarmd en losgelaten.


WAT KUNNEN WIJ DOEN OM DE KANS OP ALZHEIMER TE VERMINDEREN?


Onze hersencellen worden dagelijks deels hersteld en vernieuwd. Dit proces kunnen wij stimuleren door het gebruik van omega vetzuren, gezonde (biologische) voeding, voldoende lichaamsbeweging, meditatie en hersengymnastiek. Ook stressreductie is enorm belangrijk. Op wat voor manier dan ook maar. Door op deze manier goed voor onszelf te zorgen kan de Hippocampus zelfs groeien(!) en het risico op Alzheimer wordt drastisch kleiner.


Omgekeerd kun je echter de Hippocampus ook laten krimpen(!). Door veelvuldig junkfood, nauwelijks lichaamsbeweging, een hoop stress aan je leven toe te voegen als ook angsten. Hersenschudding en vooral een kort herstel hierna zou niet bepaald bevorderlijk zijn voor een gezonde Hippocampus.


Zo hebben wij toch heel wat handvaten om op een verantwoorde manier met dit uitzonderlijke lichaamsdeel en überhaupt met onze gezondheid en welzijn om te gaan.

Water als boodschapper.

donderdag, februari 28th, 2019

Water als boodschapper.

Water is voor ons een heel belangrijk en geliefd element. Naast dat het noodzakelijk is, dat we er dagelijks genoeg van drinken, en het gebruiken als reinigingsmiddel, kunnen we er ook veel plezier aan beleven. Op tal van manieren doen we er ons voordeel mee bij ontspanning, recreatie, sport of ander vermaak. Denk aan de zee met de mogelijkheden tot surfen, zeilen, zwemmen, diepzeeduiken, noem maar op.

 Of aan de meer rustige waterelementen zoals rivieren, meren en vennetjes, waar ik persoonlijk meer de voorkeur aan geef. Ik kan er enorm tot rust komen, al zwemmend, kayakvarend of gewoon wandelend of zittend langs de kant. Zwemmend in de stille rustige meren voel ik me vaak ‘gedragen’ door het water. Ik ervaar het als een koesterend element en voel me overal ‘aangeraakt’. Tegelijkertijd ervaar ik ook een soort zachtheid en verbondenheid.

Een aantal weken geleden beleefde ik voor het eerst een floatingsessie. Een uur lang dobber je dan in een cabine met water, waaraan veel magnesium is toegevoegd. Een magnesiumbad dus. Lekker liggend in het water, wat voortdurend op een aangename temperatuur werd gehouden, met een zacht muziekje op de achtergrond, ervoer ik weer zoiets als ‘het baarmoedergevoel’. Alles was goed en fijn, er was vooral véél rust, eindeloze traagheid en een geborgen gevoel. En zo kom ik terecht bij onze eerst ontmoetingen met het element water. In de baarmoeder.

 

Gedurende het hele ontwikkelingsstadium in de moederbuik vanaf de conceptie tot de geboorte hebben we te maken met het waterelement: het vruchtwater. Het geeft een koesterend gevoel, ook een beetje bescherming tegen te ruwe bewegingen van buiten. De ongeboren baby’s drinken ervan. En het maakt dat we makkelijk in de moederbuik kunnen bewegen. Misschien dat het daarom…één keer buiten de baarmoeder ook zo’n aantrekkende werking op de mens blijft houden.

Waar we ons veel minder van bewust zijn, is dat het (vrucht) water ook een soort informatiedrager is. De zuurtegraad ervan wordt toch bepaald door datgene wat de moeder eet en drinkt. En dat krijgt het kindje al mee. Wat veel minder bekend is, is het gegeven dat emoties van de moeder ook via ditzelfde vruchtwater worden overgedragen op het ongeboren kindje. Het water draagt in zich de blijheid en vreugde van de moeder. Maar ook de angst en onrust komen hierin terecht.

Wanneer dit laatste herhaaldelijk het geval is, kan er een soort van blauwdruk van angst in verschillende orgaansystemen geprint worden. Een soort van alertheid. Zoals in de bloedvaten, in bepaalde organen, in het centrale zenuwstelsel wat zich ontwikkelt, en in de amygdala, kleine orgaantjes in de hersenen die stress behoren te verwerken. Het is niet te onderschatten wat zo’n kleintje allemaal al meekrijgt en te verwerken heeft. Dit is vastgesteld door embryologen. Het heeft consequenties voor ons zijn in latere stadia van ons leven. En er is ook vastgesteld dat ongeveer 80% van de ziektes die we krijgen in ons volwassen leeftijd hiermee te maken hebben. Dus absoluut niet te onderschatten. Daarom pleit ik ervoor dat de zwangere vrouwen gedurende de zwangerschap heel veel momenten van rust en stilte inbouwen, en hun werkzaamheden behoorlijk reduceren.

Naast dat de organen en systemen een soort van energetische inprint krijgen, krijgt het vruchtwater dat zelf ook. Mn het water. Het houdt heel duidelijk de informatie vast. Het is niet zo, dat wanneer de baby éénmaal geboren is, en het vruchtwater verdwenen is, een stukje van deze informatieoverdracht opgelost is.

Was dat maar waar. Het fluide karakter, wij als craniotherapeuten noemen dat ‘de fluid body’, zit doordrongen in al onze cellen en blijft ook na de geboorte in ons lichaam bestaan. Onze cellen bestaan gemiddeld voor zo’n 70% uit water. Ik kom bij clienten letterlijk vaak een verkramping of totale onrust tegen in mn het fluide stuk. Dan weet ik dat er zich tijdens de zwangerschap wat heeft afgespeeld. Dit kan van alles zijn, maar er is sprake geweest van enige vorm van stress, angst of zorgen bij de moeder.

Deze vorm van ‘prenatale’ stress kom ik tegen bij mensen die veel last hebben van onverklaarbare angsten, regelmatige gevoelens van afwijzing, wantrouwen, langdurige en onverklaarbare pijnen, stress en vermoeidheid. Ze ervaren het leven en de alledag vaak als uitermate stressvol.

Het goede nieuws is dat deze klachten ook veel later nog goed zijn te behandelen. Met een speciale vorm binnen craniosacraaltherapie, die ik de biodynamische craniosacraaltherapie noem. Omdat deze uiterst verfijnd en verdiepend is en juist werkt met dit fluide stuk. Tijdens deze behandelingen werk ik uiterst behoedzaam, langzaam, zeer respectvol,  en met veel achtzaamheid, liefde en compassie voor dat wat is. Het werkt.

Daarnaast raad ik dit soort mensen altijd aan, als ze het al niet doen, om aan meditaties te gaan doen, mindfulness, stiltewandelingen, tai chi, regelmatig prettige rustgevende muziek te luisteren, klankschalenmeditaties bij te wonen, en zo zijn er nog meer dingen te bedenken. Vooral veel de rust en stilte op te zoeken.

Heling van je innerlijke kind.

woensdag, februari 20th, 2019

Heling van het innerlijke kind.

In mijn praktijk breng ik mensen vaak in contact met hun eigen innerlijke Kind om ze bewust te laten worden van diep onderdrukte en verborgen delen binnen hunzelf. Waarbij het innerlijke Kind niks anders voorstelt dan de zogenaamde ongewenste emoties die in verschillende situaties ineens naar boven ploppen als spontane reactie op een bepaalde situatie, wat iemand zegt, of hoe iemand zich gedraagt. Wat dan leidt tot een heftige reactie waarop ze niet voorbereid waren.

Deze ongewenste emoties kunnen ook leiden tot een soort innerlijke blokkade of sabottage waar je minder duidelijk weet van hebt. Het lijkt dan dat bepaalde zaken waar jij je erg voor inzet, nooit echt goed willen lukken of doorzetten. Is dit het geval in je dagelijkse leven, dan kan een diepe onverwerkte pijnlijke emotie hiermee te maken hebben.

Bij onze dagelijkse bezigheden zijn wij mensen het meest geneigd ons aardig en verdraagzaam op te stellen en we proberen waar mogelijk conflicten te vermijden. Dit is in feite gewenst gedrag waarbij we ons zoveel mogelijk aanpassen aan andere mensen, maar het komt niet overeen met je ware zelf. Vaak worden signalen onderdrukt die komen uit een wezenlijke laag van jezelf. Dit is ons als kind zo aangeleerd. Je mag je eigenlijke emoties niet tonen omdat je bang bent om de goedkeuring, zorg of liefde van de ander of ouder te verliezen. Eigenlijk gedraag je je dan op basis van angst. De emoties die onderdrukt worden zullen een eigen leven gaan leiden en ze kunnen een moeheid of ontevredenheid in je veroorzaken.

Zelfs kunnen er vroeg of laat problemen ontstaan in de vorm van ziektes, of heftige uitbarstingen van emoties. Waar niemand op zit te wachten.

HET VERSCHIL TUSSEN EMOTIES EN GEVOELENS:

Emoties zijn energien die in de kern tekens van onbegrip zijn. Van niet precies weten waar het vandaan komt en waarom ze zijn ontstaan. Kortom: emoties zijn reacties op dingen of situaties die je niet begrijpt. 
Gevoelens komen uit een andere bron binnen jezelf, uit je hogere Zelf. Je zou het ook zo kunnen formuleren: je emoties zijn je kinderen, je gevoelens je leraren.

Emoties zijn energien die zich sterk maniefesteren in je fysieke lichaam. Stel je bv maar eens voor dat er een vlaag van boosheid door je lichaam gaat. In je hele lichaam is dit goed te voelen, bepaalde delen van je lichaam verkrampen zich. Dit fysieke ineenkrimpen, dat voortkomt uit een energetische shock geeft aan dat je iets niet begrijpt. In wezen reageer je je onbegrip af in de emotie. Emoties hebben dan ook altijd iets dramatisch.

Gevoelens worden heel anders waargenomen. Ze zijn veel stiller van aard. Het zijn de fluisteringen van je ziel die je bereiken, die je aanmoedigen. Het is een innerlijk weten of een plotseling intuitief handelen die later van wijsheid blijkt te getuigen.

Emoties nemen je geheel in beslag en halen je weg uit je centrum. Gevoelens brengen je juist dieper in je centrum. Gevoelens hebben te maken met intuitie.
Gevoelens getuigen van een hoger begrip, een begrip dat de emoties en het verstand te boven gaat. Ze komen uit een sfeer die niet zo fysiek is. Daarom zijn ze ook niet goed lokaliseerbaar en voelbaar in je lichaam. Er lijkt dan een soort weten in je te zijn wat van buiten naar je toekomt.

Je kunt hierbij veronderstellen dat emoties wel moeten zijn ontstaan toen je nog een kind was. Toen er nog geen hoger begrip en wijsheid in je aanwezig kon zijn. Vandaar dat emoties met onbegrip gepaard gaan. Kinderen snappen niet waarom hun liefde wordt ontzegd, waarom een bepaalde ouder of volwassene op een bepaalde manier reageert. Ze reageren dan op een hele spontane manier met boosheid, verdriet of angst.

Wanneer er dan niet adequaat mee wordt omgegaan en deze emoties er eigenlijk niet mogen zijn, worden ze onderdrukt. En zo ontstaan de problemen omdat emoties eigenlijk energien zijn die gezien, gehoord, gevoeld en dan afgevoerd willen worden. Het innerlijke kind is ontstaan.

Gevoelens ontstaan pas later in je leven, wanneer je in staat bent meer beschouwend terug te kijken op bepaalde situaties in je eigen leven en eventueel dat van je voorouders. Je bent milder en hopelijk wijzer geworden en schiet niet meer zo snel in de emoties, en kunt makkelijker afstand nemen.

HOE GA JE NU OM MET DIE EMOTIES IN JEZELF?

Emoties kun je beter niet onderdrukken of veroordelen. Ze maken een belangrijk onderdeel uit van je wezen en in die zin verdienen ze respect en aanvaarding. Je kunt de emoties in jezelf beschouwen als kinderen die je respect en aandacht nodig hebben. En jouw begeleiding. Een emotie kun je zien als iets wat bij je komt om geheeld te worden.

Normaal gesproken wordt een emotie, neem bv boosheid, geprojecteerd naar buiten, op diegene die jou iets heeft aangedaan. Als je dat aldoor zou blijven doen, projecteer je de boosheid buiten jezelf en wordt het probleem alleen maar groter. De boosheid wordt nu niet opgelost, eerder nog meer gevoed, en je raakt verwijderd uit je centrum.

In het omhullen van de emotie met begrip en warmte, zoals je het met een boos, bang of verdrietig kind zou doen, verplaats je de aandacht van buiten naar binnen, en leer je het kind, en later de volwassene verantwoordelijkheid te nemen voor de emotie. 
De emotie mag er zijn. Op het moment dat het (innerlijke)kind zich gezien, gehoord en verstaan voelt en door het benoemen van de emotie, kan de betreffende emotie afnemen. Het (innerlijke)kind voelt de warmte en begrip van de (innerlijke)ouder en dat is zeer wezenlijk bij het verwerken en loslaten.

Dit is de rol van je eigen bewustzijn bij Zelfheling. Jezelf, je innerlijke Kind, je emotie omringen met Bewustzijn, bewust zijn…
Door het te omringen met de energie van Liefde, maakt het een transformatie mogelijk van onbegrip naar begrip. Dat is de sleutel…Als de emotie dan weer kan stromen, is het probleem opgelost en ben je vrij…..