Categorieën
Blog

Hoe ontstaat een depressie? En hoe is deze te behandelen?

HOE ONTSTAAT EEN DEPRESSIE? EN HOE IS DEZE TE BEHANDELEN?

Er bestaat niet één duidelijke oorzaak voor een depressie en geen enkel geval is gelijk. Laat ik dat vooropstellen. Meerdere factoren spelen een rol bij het ontstaan en instandhouden van een depressie.
Volgens Thomas Haenel is het ontstaan van een depressie het resultaat van een wisselwerking van zowel aanleg, doorgemaakte negatieve ervaringen korter of langer geleden, lichamelijke dysharmonie en de sociale situatie.

Dat de depressie ‘losbreekt’ ligt meestal aan de volgende factoren:

* Sociale overbelastingssituaties zoals problemen op het werk, relatieproblemen, verlies van partner, kinderen, ouders, vrienden. Verlies van werk, huis of verhuizing naar een heel ander deel van het land of ander land.
* Ziektes, waarbij sprake is van veel pijn, ontstekingen, verlies van functies, slechte prognose, tumoren. Maar ook hun ingrijpende behandelingen zoals chemotherapie en/of andere zware medicatie.
* Verstoringen van het dag/nacht ritme kunnen tot depressies leiden.

Wat ik persoonlijk vaak ervaren heb bij mensen die een depressie doormaken is het feit, dat het hart erbij betrokken is. Bij de craniobehandeling merk ik dat het hart wat ‘verschrompeld’ aanvoelt. Niet in de ware zin des woords, maar ik neem dit energetisch waar. Het hart trekt zich dieper terug, is vager of veel kleiner waarneembaar. De structuren rondom het hart, zoals het pericard zijn verstrakt en verkort. Dit pericard, het lijkt wel een soort schildwacht voor het hart, heeft meerdere punten waarmee hij is vastgemaakt aan het skelet. Van diep in de onderrug tot boven in de nek. Wat kan verklaren waarom iemand met een depressie ook nog eens klachten krijgt aan de onderrug, nek, of regelmatig hoofdpijnklachten heeft.

Ook lopen er fascies (bindweefselstructuren) vanaf het hart direct naar het Sphenoid, het wigbeen, wat op de bijgevoegde foto is te zien. Dit is een botstuk centraal in de hersenen gelegen, net boven het midden, waarop de hersenen rusten. Het lijkt ahw op een soort vleermuis, of vlinder met zijn vleugeltjes. Rondom dit sphenoid lopen hele belangrijke hersenstructuren, zenuwen en kliertjes waar wezenlijke hormonen worden gevormd. Als het pericard rondom het hart is verstrakt heeft het tot gevolg, dat het sphenoid belemmerd is in zijn functie en beweeglijkheid. Het wordt letterlijk ‘depressed’. Wanneer alles in dit gebied gecomprimeerd is, worden hersendelen en hormoonklieren hier beknot in hun functie. Mede de oorzaak dat men zich ‘depressed’, depressief voelt.

WAT KAN CRANIO HIER BETEKENEN?

Ik werk ten eerste aan een soort basisgevoel van veiligheid en bedding. Heel wezenlijk. Dit heeft de client de laatste tijd en misschien al veel langer moeten ontberen. Dan al ontstaat er veel rust en ontspanning in het zenuwstelsel.
Dan ga ik alles wat gecomprimeerd is ruimte en vrijheid geven, zoals bv het Sphenoid.
Ik werk ook veel aan en rondom het hart, om hier de structuren te laten ontspannen en ruimte te geven. Vanuit mijn eigen hart breng ik veel liefde, geborgenheid en bestaansrecht in het systeem.
Door het biodynamisch werken met de bloedvaten, die toch ook met het hart te maken hebben, ontstaat er ruimte en warmte in het hele cardiovasculaire systeem.

Aan de hersenkamers werk ik om weer meer ‘swung’ en levensvreugde in het systeem te brengen. Alles in samenwerking met het lichaam en het wezen van de client.

Natuurlijk duurt dit echt wel een aantal behandelingen maar de client zal zich na een keer of 6 zeker al een heel ander mens voelen.

 
 
 
Categorieën
Blog

Langdurig depressief

LANGDURIG DEPRESSIEF.

Wanneer ze voor de eerste keer bij me komt, vertelt ze dat ze een ontzettend gevoelig spierenstelsel heeft. Ze heeft ook her en der arthrose. Sinds een jaar of wat heeft ze aan de rechterkant een nieuwe heup.
Ze geeft aan dat haar hele lijf strak aanvoelt. Ze draagt al sinds haar kindertijd spanningen met zich mee, kan ze zich herinneren. Dan heeft ze meerdere depressies meegemaakt. Mede daardoor slikt ze al meer dan 25 jaar continu antidepressiva.

Wanneer ik haar naar haar kindertijd vraag, geeft ze aan dat haar vader best dominant en erg rationeel was. Zijn eigen emoties had hij goed weggestopt. Haar moeder was een lief en erg gevoelig iemand. In haar beleving stond ze altijd tussen haar beide ouders in, en liet gepast ‘misbruik’ van zichzelf maken zoals ze het aangeeft. In die zin bekommerde zich vooral om het welzijn van anderen. Haar eigen behoeftes stopte ze ver weg. Al gedurende het gesprek komt er veel verdriet los. Ook geeft ze aan dat ze best veel last heeft van boosheid, wat ze maar moeilijk kan uiten.

Wanneer ik begin met de cranio-behandeling aan haar voeten voel ik een algemeen erg strak fasciensysteem. Alles lijkt zich samen te trekken.
Fascien zijn bindweefselstructuren die overal in ons lichaam zitten. Rondom enkele spieren, om groepjes spieren, rond de gewrichten, rondom de organen, in de schedel. De buikholte en borstholte zijn bekleed met fascien. Alle fascien zijn weer verbonden met elkaar. Wanneer ergens in het lichaam iets is met een orgaan, en de fascien zich samentrekken, heeft dat directe gevolgen voor lichaamsdelen verderop.

Waar ik het bij haar sterk voel is rondom het hart en in haar hoofd. Maar ook bij haar lever en haar galblaas. Toch….nu al komt er iets van een opening bij haar hart. Tegelijkertijd komen er al tranen los. Ik geef heel bewust veel liefde, veiligheid en koestering in haar systeem.

Ik voel daarna sterk de behoefte naar haar middenrif te gaan, en kom dan bij haar lever/galblaas regio uit. Ook hier is een enorm spanningsveld voelbaar. Terwijl ik hier bezig ben, nemen de klachten in haar rechterbeen en heup toe, net als in de rechter schouder, waar ze ooit een frozen shoulder had. Ze geeft aan dat haar galblaas ooit verwijderd is. Dit is voor mij altijd al een signaal dat ze moeite heeft met het uiten van boosheid en irritatie. Wanneer ik heel specifiek mijn handen rondom de lever leg, voor en achter, ontspant het zich hier, en ook de spanningsklachten in haar heup en schouder nemen af.
Vervolgens ga ik naar haar hartregio. Hier opent het zich. Haar ‘hart’problemen lijken de hoofdoorzaak van het hele euvel te zijn. Maar ik hecht er verder geen oordeel aan en laat het weer los. Aan haar schedel doe ik ook nog enkele technieken, waarbij de spanning in haar bovenbenen even toeneemt. Als ik hier een ontspannende techniek toepas, neemt de spanning in haar benen weer af. Wanneer ik uiteindelijk de behandeling afrond, bespreken we het nog even na, en ik geef haar de tip om haar hart meer te durven openstellen.

Dit was mijn eerste behandeling bij haar. Haar hart begon zich al te openen. Gedurende de behandelingen daarop ging haar hart nog meer open, waardoor er stukje bij beetje diep weggestopte emoties naar buiten kwamen. Vooral veel verdriet, heel veel verdriet. Maar ook boosheid en verontwaardiging. En het besef, dat ze in het geven aan anderen zichzelf daarbij behoorlijk had verwaarloosd.

Hier zijn we heel veel mee bezig geweest, met dit laatste stuk. Omdat haar hart zich meer ging openen, ervoer ze ook steeds meer liefde: zelfliefde, eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Het moest van ver komen, maar inmiddels is deze vrouw alweer langere tijd uitbehandeld, en het gaat haar erg goed. De antidepressiva gebruikt ze nog minimaal.

Ze is een tevreden, zelfstandige en liefdevolle vrouw geworden, die haar grenzen weet te stellen.

Dankbaar!

Categorieën
Blog

Hoe verwijder je zware metalen en ander gif uit je lijf?

Hoe verwijder je zware metalen en ander gif uit je lijf?

 

Hoe we het ook wenden of keren, in onze moderne geindustrialiseerde wereld worden we vrijwel dagelijks blootgesteld aan zware metalen en ander gif. Zware metalen krijgen we binnen via de vervuilde lucht die we inademen, maar ook via voedsel verbouwd op vervuilde grond, via voedsel uit vervuilde wateren. Er is vastgesteld dat er zich kleinere en grotere concentraties kwik in vis en schaaldieren bevinden. Dan bevatten vaccinaties vaak hoeveelheden aluminium, chemotherapiebestanddelen bevatten veel gif, net als zware medicatie, sommige drugs en de amalgaamvullingen.
Ons lijf is middels de lever, nieren, de longen, lymfesysteem en liquor (hersen- en ruggemergsvloeistof) erg goed in staat om zich te ontdoen van allerlei afvalstoffen. Dan hebben we centraal in onze hersenen 4 ventrikels of hersenkamers, die dienen als zuiveringssysteem. Binnen deze kamers wordt het bloed gezuiverd voordat het in de liquor terecht komt, en wordt de liquor opnieuw geproduceerd. Bij de eerste hersenkamers bestaat er een natuurlijke barrière tussen het bloed en de liquor.

Normaal gesproken is deze barrière vanuit het bloed naar de liquor alleen doorlaatbaar voor CO2, water en O2. Hij is weinig doorlaatbaar voor sommige elektrolyten en voor bijna alle andere stoffen niet. Daarom wordt het wel de meest reine vloeistof in ons lijf genoemd.

Helaas is deze barrière gaandeweg meer toegankelijk geworden voor bepaalde toxines en gifstoffen die in vaccinaties, drugs, amalgaamvullingen, bestanddelen van chemo’s, zware metalen en medicatie zitten. Maar ook voor bv aspartaam wat in zoetstoffen zit. Zo glippen deze toxische stoffen toch onze hersenen binnen en werken als neurotoxines.

In zijn boek ‘Medical Medium’ wijdt Anthony William hier een heel hoofdstuk aan. Omdat dit zulke belangrijke informatie is voor iedereen. Hij vertelt in dit boek dat kwik een superbrandstof is voor kanker, virussen en bacterien. Blootstelling aan kwik veroorzaakt ontstekingen en kan het leven van mensen beheersen middels allerlei klachten en aandoeningen, zoals depressie, angsten, ADHD, autisme, bipolaire stoornissen, neurologische aandoeningen, epilepsie, migraine. Soms gaat kwik nog verder en slaat zijn slag m.a.g. de ziekte van Parkinson, de ziekte van Alzheimer, dementie of een hersenbloeding. Zo ernstig is het dus. Hij beweert in dit boek dat kwik voor de volle 100% verantwoordelijk is voor de ziekte van Alzheimer.

HOE KUNNEN WE DAN OOIT DEZE TOXICITEIT WEER KWIJTRAKEN?

Er bestaan goede detox en vastenkuren, met speciaal hiervoor geschikte voedingsmiddelen, kruiden, en soms voedingssupplementen. Dit is zeker een aanrader, al zou ik die mensen die dit (voor de eerste keer) willen doen, willen advizeren dit onder begeleiding van een professioneel iemand te doen. Er kunnen namelijk best wel sterke ontgiftigingssymptomen optreden en dan moet je wel weten hoe je moet handelen.

HOE KAN CRANIO HIERBIJ ONDERSTEUNEN?

Heel veel zou ik zeggen, omdat wij erg geoefend zijn in het waarnemen en stimuleren van de hersenen en de liquor, als het beinvloeden van het hele ventrikelsysteem binnen de hersenen. Anders gezegd de hersenkamers, waar de liquor geproduceerd wordt. Daarnaast zijn er hele fijne technieken om het veneuze sinussysteem zoals dat op de bijgevoegde foto te zien is, te draineren. Sinussen zijn grotere venen of aders in de hersenen waardoor afvalstoffen worden afgevoerd naar de grotere vaten in de borstkas.

Wanneer het lichaam gaat detoxen, maar ook bij griep, koorts, verkoudheden, na het ondergaan van narcose, chemokuur of een zwaardere behandeling bij de tandarts, raakt dit hele sinussysteem erg overbelast en soms verstopt. Door de overbelasting en hoge druk net onder de schedel kunnen vervolgens weer de onderstaande klachten ontstaan:

Migraineklachten, problemen met het zicht, druk op de ogen, vermoeiende ogen, concentratieproblemen,  lusteloosheid of een algemeen drukgevoel in de schedel. 

Binnen de craniosacraaltherapie bestaat er een fijne drainagetechniek om dit hele sinussysteem te behandelen en te ontlasten. Na de behandeling zal de druk in de schedel verminderen. Het zicht wordt beter, en er ontstaat een grotere helderheid in zijn algemeenheid. Toxines worden op deze manier geleidelijk aan, maar wel efficient verwijderd uit je systeem.

Categorieën
Blog

Onzichtbaar verlies

Onzichtbaar verlies

Iedereen ervaart gedurende zijn leven verlies. Je ontkomt er niet aan. Het hoort bij het leven, hoe pijnlijk en heftig soms ook. Je ouders komen te overlijden, een broer of een zus, of je beste vriendin. Je kind te verliezen is wel één van de meest pijnlijke zaken die een mens kan overkomen. Omdat het voor ons gevoel onnatuurlijk is. Sommigen komen hier zelfs nooit overheen.

Dan is een scheiding enorm pijnlijk en kan aanvoelen als een groot verlies. Het kwijtraken van je baan, laat staan je bedrijf of je huis zijn ook vormen van verlies. Weliswaar in de materiele zin, maar toch een verlies en niet te onderschatten. Verhuizen naar een andere stad of dorp kan veel impact op kinderen hebben, die hun vriendjes en vriendinnetjes moeten missen.

Het verlies van gezondheid en belangrijke lichaamsfuncties brengt veel consequenties met zich mee, en kun je in die zin aanduiden als een verlies. De dag dat je te horen krijgt dat je kanker hebt, of ALS staat heel duidelijk in je hersenen gegrift. Het leven wordt nooit meer als daarvoor.

Al deze vormen van verlies zijn voor de buitenwereld aantoonbaar, en dan lijkt het logisch om te rouwen over datgene of diegene wat niet meer in je leven is.

Er zijn ook onzichtbare vormen van verlies. Niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar voor de betroffene minstens zo pijnlijk en belastend. Degenen die gemist worden in iemands leven zijn nog in leven. En tegelijkertijd zijn ze er helemaal niet.

Daarom is dit des te schrijnender. Schrijnender omdat deze vorm van verlies diep in iemands systeem verankerd raakt. En schrijnend omdat het zelfs voor de betroffene niet duidelijk is wat er nu eigenlijk aan de hand is, maar in iemands onderbewustzijn voortwoekert. In iemands leven zullen zich steeds situaties voordoen, waarbij deze onzichtbare pijn wordt aangewakkerd. Hoe jonger iemand hier mee te maken krijgt, hoe dieper deze vorm van verlies zich gaat verankeren. Het heeft meestal te maken met het gezin van oorsprong.

Ik zal een paar voorbeelden geven, om het te verduidelijken:

* Een onzichtbaar verlies is wanneer een kind fysiek gezien wel biologische ouders heeft, maar emotioneel gezien de ouders afwezig zijn. Ze zijn niet bij machte zich liefdevol om het kind te bekommeren, vaak door eigen balast. Misschien zijn ze zelf als kinderen niet gewenst geweest.
* Een onzichtbaar verlies is wanneer één of beide ouders verslaafd zijn. Aan de drank, drugs of iets dergelijks. Deze ouders zijn niet bij machte hun kind(eren) volop liefde en vooral veiligheid te geven.
* Een onzichtbaar verlies is wanneer één van beide ouders een zwaar ongeluk krijgt en daardoor hulpbehoevend wordt, geestelijk of fysiek ziek wordt en daardoor veel aandacht behoeft. De aandacht van de ouder kan nooit meer op eenzelfde manier naar het kind gaan. In sommige gevallen moet het kind zelfs voor de ouder zorgen, of gaat zich verantwoordelijk voor de ouder voelen.
*Er is veel strijd tussen de ouders, mogelijk zelfs gepaard gaande met verbaal en/ of fysiek geweld naar elkaar toe, of zelfs naar de kinderen toe. Het is makkelijk voor te stellen dat het gevoel van een warm thuis, veiligheid en geborgenheid in het geding komt.

Dit zijn zomaar een paar voorbeelden. Je kunt ze misschien aanvullen met je eigen persoonlijke verhaal. Deze vormen van verlies komen vaker voor dan je denkt. En hebben ongelooflijke impact op kinderen en op hun geestelijke en emotionele ontwikkeling. Als ook op het vertrouwen in het leven.

Voor een kind is het namelijk wezenlijk om naast voeding en een dak boven het hoofd, liefde te ontvangen, als ook een thuis waar emotionele veiligheid en geborgenheid gewaarborgd zijn. Van daaruit ontwikkelt ieder mens zich tot een persoonlijkheid met een stevig gevoel van eigenwaarde en zelfliefde.

Elisabeth Kübler Ross heeft hierover het volgende gezegd:

‘Het grootste verdriet dat je ooit kunt ervaren, dat veel groter is dan enig verlies waar iemand ooit over praat, is het verlies over liefde die je nooit hebt ervaren’. 

Bij mensen leidt dit op volwassen leeftijd of al eerder tot angsten in het algemeen, maar ook bindings- en verlatingsangst, omdat er grote angst bestaat om zich te hechten aan iemand. Het aangaan van volwassen gezonde relaties wordt erg lastig. Ook blijken deze mensen altijd moeilijkheden te ondervinden om met verdriet en verlies op latere leeftijd om te gaan. Alles wordt weer opnieuw getriggerd. Dit is niet te onderschatten.

Wat kan therapie hier bewerkstelligen?

Voor de betreffende bestaat er eigenlijk een vorm van trauma wat opgelost dient te worden en als zodanig ga ik hiermee aan de slag. Belangrijk is om een situatie te creeren van veiligheid, liefde en veel aandacht.
Een warme bedding waarin alles mag zijn. Dan pas kan de pijn onder ogen worden gezien, verwerkt en losgelaten worden. Dit klinkt makkelijk, maar is een langdurig proces. Het heeft kans van slagen, wanneer zowel bij de client en de behandelaar de intentie er is. Als craniotherapeut leer ik de client ook zelf tools aan, om in zichzelf een bedding van liefde en veiligheid op te bouwen, waarbinnen hij of zij makkelijker bij de pijn kan.

Omdat ik ervaren heb dat de meeste mensen de wil, de mogelijkheid en de capaciteiten in zich hebben, gaat het ook lukken. Het kan soms een enorm lang proces lijken, maar het is mogelijk. Je hebt binnenin je je eigen Vader en Moeder die jou alle Liefde die je maar nodig hebt kunnen geven.

Categorieën
Blog

Zuiveren

Zuiveren

 

Gedurende een behandelingstraject voelen sommige fases tussen de behandelingen door allesbehalve fijn aan. Soms lijkt het zelfs alsof je weer compleet bij af bent. In het begin lijkt het zelfs alsof de klachten tijdelijk even erger worden. Toch is dat niet het geval. Je bent niet bij af!

Het heeft alles te maken met je zuiverings- en bewustwordingsproces. Elke keer tijdens een behandeling komen stukken onverwerkt verdriet, angsten, langdurige boosheid en andere emoties aan het licht. En dat is maar goed ook. Het zat lange tijd opgeslagen en weggemoffeld in jouw systeem. Voordat iets helemaal losgelaten kan worden, komt het eerst in je bewustzijn, doorvoel je het nog een keer, om het vervolgens los te kunnen laten.

Het feit dat dit heel duidelijk in je bewustzijn komt, dus dat je heel goed merkt dat je je wereld vaak vanuit een bepaalde emotie bekijkt is heel wezenlijk. Het valt je nu pas echt goed op. Dat is al de eerste stap.
Toen diezelfde emotie langere tijd in jouw onderbewustzijn zat te woekeren, had je er geen weet van wat er speelde. En richtte het onbewust veel schade aan. Of had je mede hierdoor altijd bepaalde fysieke klachten, zoals chronische vermoeidheid of slaapproblemen.
Er kwamen voortdurend triggers op je pad, die jou weer in die toestand brachten. Zonder dat je in de gaten had waarom. Totdat je er iets mee doet…
Bewustwording is dus erg van belang. Vervolgens laat je het los, het liefst zelf obv de behandelaar. Dat geeft de meest diepgaande transformatie.

Dan…wanneer je iets losgelaten hebt, kan het ineens helemaal weg zijn uit je systeem. En je hebt nergens meer last van.
Dit is helaas niet altijd het geval. Je kunt ook naderhand nog wekenlang last houden van nareacties totdat die wegebben.
Daarom maak ik ter verduidelijking even de vergelijking met een snelstromende rivier die zijn oorsprong in de bergen heeft.
Bij rustig weer zijn deze bergriviertjes vaak gezellig kabbelende heldere beken, die door het landschap heen meanderen richting het dal.
Wanneer er dan een onweersbui losbarst met een hoop regen, gaat dit bergriviertje al snel aanzwellen tot een woest kolkende rivier, die ineens veel meer volume heeft en een grotere snelheid. Onderweg op zijn pad naar beneden het dal in, neemt het allerlei stenen en dikke kluiten modder mee. Deze kluiten modder lossen onderweg geleidelijk aan op, waardoor de rivier langere tijd na de onweersbui nog erg troebel is.

Een aantal dagen later, de onweersbui is allang weer voorbij, verdwijnt deze troebele toestand weer en komt er een nieuwe helderheid tevoorschijn.
In zijn geheel is de rivier ook wat anders geworden. De loop is wat veranderd, misschien de diepte, maar zeker de breedte. Je zou ook kunnen zeggen…door de onweersbui is de rivier zuiverder geworden. Schoner.

In overdrachtelijke zin gebeurt dit ook met ons mensen in ons systeem, wanneer je in een heftige periode beland bent. Al of niet mbv een behandelaar.
Uiteindelijk komt de rivier of jijzelf dus zuiverder, verrijkter, mooier uit zo’n heftige periode.
Misschien is dit een hulp wanneer je een traject aangaat. De fase waarin je zit is nooit blijvend. Onthoud dat!
Het is belangrijk zoveel mogelijk mee te gaan met de stroom en je een beetje over te geven….aan het leven.
Het komt goed!

Categorieën
Blog

Ruimte

Ruimte ……

Als ze de eerste keer onder behandeling komt geeft ze aan dat ze gedreven wordt door angst. Vanuit angst neemt ze besluiten. Ze ziet overal apen en beren op de weg. Dit leidt af en toe tot paniekaanvallen. Hierdoor heeft ze continu veel stress in haar lijf. Bij het wakker worden ’s ochtends is haar eerste gedachte: ‘Oh, wat was er vandaag ook maar weer?’ Er is altijd een sluimerend gevoel van angst of depressiviteit aanwezig.
Zoals meestal vraag ik uitvoerig naar de eerste levensjaren. Ze geeft aan dat de thuissituatie niet erg fijn was, het voelde niet veilig aan. In haar beleving zijn zij en haar zussen op een bepaalde manier emotioneel beschadigd. De moeder heeft wel eens aangegeven dat zij de kinderen liever niet had gehad. Daar kwam het op neer. Daar kwam bij dat mijn client een sterk verantwoordelijkheids- gevoel bezat, en voor haar gevoel voor haar zussen de wind uit de zeilen moest houden. Zo voelde ze niet wat haar eigen wensen, verlangens en behoeftes waren.

Met de cranio én gesprekken heb ik haar 4 keer behandeld. Haar onverwerkte emoties bevrijd, haar laten ontstressen, haar systeem én haar emotionele lichaam gereset.
Haar laten voelen dat er altijd voldoende veiligheid, geborgenheid en liefde voor haar is. En dit in haar systeem ‘ingegoten’ ahw. Ook heel specifiek met haar ‘innerlijke kind’ bezig geweest. Deze laten ‘bemoederen’ door haar eigen volwassen ik.

Vandaag kwam ze voor de 5e keer. Ze is dezelfde vrouw niet meer. Ze oogt veel meer ontspannen en zacht. Ze geeft aan dat er in haar RUIMTE is ontstaan. Voor haar een nieuw gevoel. Ze realiseerde zich dat ze haar hele leven continu ‘onder stroom’ stond. Ze hield alles onder controle, uit een soort overlevingsinstinct, wat veel spanningen opriep. Fysiek en geestelijk.

Nu dat weg is wordt ze ‘s ochtends blijer en relaxter wakker. Er komt nu bij haar een verlangen los naar gezien en gehoord worden. Een verlangen naar erkenning, maar dan op een volwassen manier. Wat een proces! Hier doe ik het voor. Intens dankbaar en blij dat ik dit werk mag doen.

Categorieën
Blog

Kwetsbaarheid en kracht

Kwetsbaarheid en kracht

Op de vooravond van mijn 54e verjaardag merk ik dat er zich binnenin mij een verschuiving heeft plaatsgevonden. Een soort paradigmawissel. Ineens zie ik het grotere plaatje. Er komt een grote helderheid over mij heen. Ik heb veel inzichten verkregen en vele oude lagen zijn weggevallen. En dat voelt bijzonder krachtig en goed.
Waar ik me enorm van bewust ben ineens, is het feit dat wij alles al in ons hebben wat we nodig hebben in dit leven en dat we het niet buiten onszelf hoeven te ‘halen’. Een ieder heeft zijn of haar specifieke talenten en gaven waarmee hij of zij al op aarde kwam. Die mag hij/zij zich gewoon weer her-inneren, verfijnen en verdiepen gedurende het leven op aarde. Het zijn jouw talenten, daar weet jijzelf het meest vanaf. En het is de bedoeling dat jij die laat zien aan de wereld.                                                                                                                                      Tegelijkertijd zijn we allemaal gelijk-waardig, niemand staat in principe boven de ander. De één is bijzonder goed en vaardig in één of ander handwerk, de ander heeft elders kwaliteiten. Alles is goed en alles is nodig.                                                                                                      Gedurende ons leven komen we van alles en nog wat tegen aan problemen, wrijvingen, conflicten en trauma’s. Het begint al in de familie, daarna op school, op het werk, en in relaties. Dat hoort bij het leven en zijn onze oefenterreinen.
Door tegenslagen en uitdagingen groeien we, worden we sterker en komen we nog dichter bij onszelf. Bij onze kern. De bekende rups die tot een vlinder ontpopt.
Wanneer we in bepaalde fasen van ons leven in zwaar weer terecht komen, voelen we ons kwetsbaar, boos, verdrietig, ontmoedigd, en noem nog maar een aantal van dit soort emoties op. Je komt het allemaal tegen. Het is de kunst om hier niet in te blijven hangen en zeker niet te denken dat dit bij je hoort. Want dat doet het niet. Het zijn hoe dan ook voorbijgaande fasen.  In periodes van kwetsbaarheid zijn we op ons zwakst. Kleine kinderen en oude mensen zijn kwetsbaar en hebben daarom onze zorg en bescherming als ook koestering nodig.  Mensen die door moeilijke fasen gaan zijn vaak ook erg kwetsbaar. Ze voelen zich ont-kracht. Ver verwijderd van hun ZIJN.  Ondanks alles kan dit een uiterst zinvolle periode zijn omdat er kennelijk iets dieps geheeld mag worden, of er ontstaat iets nieuws als een soort kiemzaadje. Maar alles wat kwetsbaar is heeft bescherming en koestering nodig, om het tot zijn volle potentiaal te laten groeien. En gewoon ook tijd.

De kunst is tevens om je in zo’n fase niet nog dieper in die kwetsbaarheid te laten duwen dan nodig is. Want hoe kwetsbaarder, hoe afhankelijker je je ook kunt voelen van bepaalde hulpverleners.  Als je in die tijd een gezonde weerbaarheid ontwikkelt kun je deze kwetsbare periode beter uithouden. Alles wat je in zo’n fase in werking zet, om je beter te laten voelen is eigenlijk goed. Dit kan eventueel door te rade te gaan bij je familie, goede vrienden, zeg maar je sociale netwerk. Mocht het ingewikkelder zijn, kun je er voor kiezen om op zoek te gaan naar een goede hulpverlener. Hierbij blijft het erg belangrijk regelmatig bij jezelf te voelen, klopt dit nog voor mij, voelt deze persoon nog goed voor mij. Er is altijd een diep weten in jou waarop je kunt vertrouwen.

En dan…..gaat die kwetsbaarheid op een gegeven moment voorbij, geleidelijk aan. Pas als de mist van de kwetsbaarheid opgetrokken is, staat daar ‘KRACHT’ op je te wachten. Heel simpel. Je had het nog niet gemerkt. Hij stond er al. Het leven heeft je er naar toe geleid.

                                                                       

Dit wou ik even met jullie delen. Ik merk dat ik in een volgende nieuwe fase, een nieuwe cyclus ben beland.

 

Categorieën
Blog

Je bent je eigen overtuiging.

Je bent je eigen overtuiging

 

Stel je bent een jongetje. Je ouders waren ontzettend blij met je geboorte. Alles zat mee, de omstandigheden waren heel gunstig om een gezin te stichten, en je werd gekoesterd en op handen gedragen door je ouders. Als kind krijg je dan mee, en dat is heel fijn, dat er altijd volop liefde aanwezig is, dat je super welkom bent. Dat je er wel degelijk toe doet. Dit gegeven zit helemaal ingeprent in zijn systeem, en zo’n kind ontwikkelt zich tot een zelfstandige tevreden persoonlijkheid met veel gevoel van eigenwaarde en zelfverzekerdheid. Het gelooft dan ook in zijn eigen kunnen en vertrouwt er bewust en onbewust op dat alles goed zal komen in zijn leven. En dat is dan ook helemaal gebeurd.

Dit jongetje heeft ook een ouder zusje. Dit meisje werd geboren, nog net tijdens de tweede wereldoorlog, in een erg ongunstige situatie. De ouders waren niet getrouwd, moesten trouwen, terwijl de vader eigenlijk naar een werkkamp in Duitsland moest. Hij zat veel ondergedoken. Dus het was erg spannend allemaal en veel dingen moesten stiekem gebeuren.                       

Heel welkom zal dit kindje zich niet gevoeld hebben. De zwangerschap en het eerste levensjaar waren omgeven door spanning, stress en onveiligheid. Bij dit meisje zit dit gegeven diep ingebakken in haar systeem. Dit maakt dat zij later in haar leven veel gevoeliger werd voor stress en depressiviteit en dat heeft ze dan ook ondervonden. Itt haar broer ervoer zij het leven niet als veilig en ondersteunend. Sinds een aantal jaren is ze dementerend geworden.

Iemand die redelijk dicht bij mij in de buurt woont, vertelde me een aantal jaren geleden eens, dat hij zich als kind al voorstelde dat hij later heel rijk zou worden. Dat was zijn grote wens. En het is gebeurd ook. Hij kreeg een groot bedrijf, was voor zijn zestigste al ‘binnen’. Hij geniet nu volop van het leven. Ik gun hem dat overigens.

Zo heb ik mij vaak zitten afvragen, waarom sommige mensen zo succesvol in hun leven lijken te zijn, alles gedaan lijken te krijgen, veel meer van het leven lijken te genieten en anderen zo’n totaal ander leven leiden.

Je zou het ‘De biologie van de overtuiging’ kunnen noemen. Zo vormt je oorsprongsgezin de basis van je leven. Deze is van grote invloed op je gevoel van veiligheid, je zelfvertrouwen en je gevoel van eigenwaarde. Maar ook op je manier van denken en met emoties leren omgaan. Is er een veilige bedding aanwezig, en voldoende ruimte voor persoonlijke ontwikkeling, voor meningsuiting en uitwisselen van gedachten en ideen, dan is dat een vruchtbare bodem voor het verkrijgen van positieve gedachtes en overtuigingen.

                             

Krijgt een kind onvoldoende aandacht en liefde, om wat voor reden dan ook, dan ontwikkelt het kind zich compleet anders. Gebrek aan liefde leidt hoe dan ook tot veel meer stress.

De positie van het kind in het gezin kan ook heel wat uitmaken. De oudsten nemen vaak de verantwoordelijkheid over de jongsten, maar kunnen tegelijkertijd ook in bepaalde situaties wat neerbuigend of juist dominant naar de jongere broertjes en zusjes doen. Zo zullen sommige ‘jongsten’ zich altijd zeker voelen van een grotere broer of zus. Dus dat er altijd iemand is. Andere ‘jongsten’ kregen altijd het idee dat er over hen werd beslist. Er zijn natuurlijk heel veel variaties mogelijk. Maar je oorsprongsgezin en je positie in het gezin zijn van grote invloed.

De meeste mensen hebben hier geen weet van. Hoe bepalend innerlijke overtuigingen zijn. Ze kunnen je maken en breken. En weer gaat het hier om bewustwording. Als de bereidheid er is, en een goed doorzettingsvermogen, wel met behulp van een goede therapeut of coach, kun je deze overtuigingen op het spoor komen. Er is veel tijd, aandacht en liefde voor nodig, maar het kan. Dan gaat het er in eerste instantie gewoon maar om, ze te aanvaarden voor wat ze zijn.

Zoals die innerlijke overtuigingen er gekomen zijn, kunnen ze op een gegeven moment ook omgebogen worden naar positieve affirmaties en overtuigingen. En hierbij gaat het er vooral om dat je dit jezelf toestaat. Dat lijkt heel makkelijk, maar is ontzettend moeilijk. Mensen kunnen best hard zijn voor zichzelf.       

                           

En toch, als je het doorhebt, en je wilt in je leven een positieve vormgeving bewerkstelligen, dan is alles mogelijk. Alles is uiteindelijk een overtuiging of energie.

Categorieën
Blog

Een veilige bedding…van levensbelang.

Een veilige bedding….van levensbelang

 

De meeste mensen zullen warme herinneringen hebben aan hun ouderlijk huis. Ze voelden zich er veilig en gekoesterd en kregen de aandacht die nodig was.

Dit is jammer genoeg niet bij iedereen het geval. Ik krijg heel wat mensen in mijn praktijk waarbij die ‘veilige’ bedding op de één of andere manier ver te zoeken was.

Dit kan diverse oorzaken hebben gehad. Er kan sprake zijn geweest van verbaal en/of nonverbaal geweld in het gezin, sexueel of psychisch misbruik (van het kind), drugs of alcoholgebruik bij één of beide ouders, narcistisch of autistisch gedrag bij één van de ouders, het vroegtijdig overlijden van één of beide ouders.                                                                   

Wat ook best vaak voorkomt is dat één van beide ouders veel last heeft of had van depressies of angststoornissen. Dit is op zich natuurlijk niet gewelddadig, maar drukt wel een enorm stempel op het gezin, en daardoor op de ontwikkeling van het kind. De aandacht gaat namelijk vaak naar de zieke persoon. Het kind komt veel te kort en gaat vaak een soort verantwoordelijkheidsgedrag vertonen naar die ouder. Dit behoort echter niet tot de taak van het kind en is op de lange termijn veel te zwaar. Kinderen weten echter niet beter en doen dit vaak onbewust.

  

Mijn ervaring met clienten én mijn eigen persoonlijke ervaring is, dat wanneer er mn bij de moeder van het ouderlijk gezin veel angst of een depressie aanwezig was, dat dit gegeven ook al bestond tijdens de zwangerschap. Hoe vroeger in de ontwikkeling van het kind er sprake is van ‘onveiligheid’, hoe ernstiger de gevolgen op latere leeftijd kunnen zijn.

In een veilige, gewenste en liefdevolle omgeving voelt het kind tijdens de zwangerschap duidelijk de liefde, de koestering en het ‘gewenst-zijn’ van de moeder. Dat maakt dat het nog ongeboren kind zich vrij en onbekommerd kan ontwikkelen. Zet zich dit proces voort in de eerste levensjaren dan is de kans op een persoonlijkheid met veel zelf-liefde, eigenwaarde en zelfverzekerdheid, die later zeker zijn eigen weg in het leven gaat vinden, gegarandeerd.

Als de moeder daarentegen tijdens de zwangerschap veel last heeft van enige vorm van stress, maar mn angst, dan wordt dit één op één aan de onvolgroeide vrucht meegegeven. In de zin van een ‘inprint’ in het zenuwstelsel of  het bloedvatenstelsel.

Bovengenoemde eigenschappen krijgt dit kind dan niet als vanzelfsprekend mee. Zo’n persoon moet er dus zijn hele leven ‘moeite’ voor doen, om iets gedaan te krijgen. Want…..het heeft geleerd en het zit volledig ingebakken in het systeem: liefde ontvangen is niet iets vanzelfsprekends. Het heeft ervaren, dat het eerst liefde ‘hoort’ te geven, te pleasen, iets te doen voor een ander, voordat hij of zij liefde mag ontvangen.                                               

Als het er überhaupt al is. Dat is voor zo’n persoon gedurende zijn of haar leven erg stressvol, en ik krijg vaak te horen, dat er op enig moment ziektebeelden zijn ontstaan. Naast de vaak lastige relaties op de werkvloer en met de partner.                 

De inprint in het zenuwstelsel en bloedvatensysteem maakt dat iemand zelf weer gevoeliger wordt voor stress en dan makkelijker ontvankelijk is voor het krijgen van een ziektebeeld van het zenuwstelsel of  bloedvatensysteem, zoals een burnout, oververmoeidheid, een aandoening van de bloedvaten, het hart, noem maar op.                                                       

Is men dan gedoemd zijn hele leven lang een stressvol bestaan te moeten leiden?

 

Het antwoord is nee. In dit geval valt en staat het met bewustwording.  Jezelf in eerste instantie BEWUST te worden van de bron van het euvel. Door precies na te gaan waar er in je leven en door welke factoren er stress ontstond in je lijf. Door dus helemaal terug te gaan tot de bron. Soms ligt de bron duidelijk bij één van je ouders, en kun je precies het tijdstip aanwijzen. Soms ligt het ingewikkelder, en zou het zomaar een aantal generaties terug kunnen liggen. 

Mbv de wijsheid van het lichaam, waar ik veel gebruik van maak, en een vorm van familieopstellen, daarnaast veel liefdevolle aandacht, het ombuigen van dogma’s en overtuigingen komen we een heel eind. We gaan tenslotte ook na, wat jouw persoonlijke levensles hierin is.

                 

Hoe ingewikkeld een les soms ook mag lijken, je zielewezen geeft je in het leven alle mogelijke tools mee, om dit leven aan te kunnen, om ‘geheeld’ te worden. Om vrede en acceptatie te vinden, liefde voor het leven, en een zeker inzicht dat ook jij er toe doet.        

Na verloop van tijd heb ik toch heel wat mensen de deur uit zien gaan, die ondanks het lastige pakketje wat ze met zich meedroegen, zich toch ontwikkeld hebben tot zelfverzekerde mensen met veel eigenliefde, een geweldig doorzettingsvermogen en power. En veel minder of geen fysieke klachten meer. Of ze hebben manieren gevonden om deze beter te kunnen handelen.

 

 

 

Categorieën
Blog

Hoe goed ken je mij? Hoe goed ken ik jou?

Hoe goed ken je mij? Hoe goed ken ik jou?

‘Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter dan ik?’

Dit is het begin van een prachtig nummer van Trijntje Oosterhuis. Het liedje laat veel aan de verbeelding over, maar waar het in essentie om gaat volgens mij is….in hoeverre kennen wij onze medemens werkelijk? En dan echt…zonder al die maskers en helemaal los van onze (voor)oordelen. Dat vergt namelijk moed, mensenkennis en hele zuivere perceptie.

Heb je je ooit gerealiseerd dat wij gedurende ons leven vele maskers, oordelen en muurtjes hebben opgebouwd, waardoor en waarlangs wij naar de wereld kijken? Het beeld hoe wij naar de wereld kijken is altijd gekleurd, nooit volgens de absolute waarheid.

Ook naar onszelf kijken we door een bepaalde bril. Door opgedane trauma’s, gebeurtenissen maar ook opgelegde of verkregen overtuigingen. Het oordeel naar onszelf toe is zo nodig nog strenger en meedogenlozer dan hoe we tegen een ander aankijken.

Bij een meditatie in het afgelopen weekend moesten we in eerste instantie alle eigenschappen naar ons toe laten komen, die we afschuwelijk vinden aan onszelf. Dit ging weliswaar met enige schroom maar toch vrij gemakkelijk.
Vervolgens gingen we opnieuw in een meditatie, en dit keer werd van ons gevraagd om al die eigenschappen bij je te laten komen, die maken dat je zo zoveel van jezelf houdt. Waarom je jezelf lief vindt. 
Oeps…dit bleek veel moeilijker en heel lastig te zijn.

Raar eigenlijk. Net of is het ‘not done’ om jezelf een geweldige, liefdevolle, creatieve man of vrouw te vinden. Het is ons in onze cultuur aangeleerd om niet over jezelf op te scheppen en ‘maar gewoon’ te doen.
Tegelijkertijd is het heel moeilijk om het hele goede en liefdevolle in onszelf te zien en gewoon aan te nemen. Eigenlijk jammer.

Als we die lading allemaal eens zouden kunnen en durven loslaten…en op een hele zuivere manier naar onszelf zouden durven kijken. 
Zoals kleine kinderen dat nog kunnen. 
Wat voor mooi bijzonder mens zou er dan tevoorschijn komen?
En wat heb jij met jouw fantastische eigenschappen deze wereld dan te bieden?
Want dat is waarop de wereld zit te wachten.
De wereld wordt een stukje mooier mét jou.